Gastlessen SBO De Windroos

/in
Onlangs heb ik weer gastlessen mogen geven op SBO de windroos aan groep 7 en 8.
 
Het waren echt verschillende klassen waar je moest kijken wat haalbaar en te begrijpen was voor de leerlingen. Een super leuke en mooie uitdaging! We hebben het over verschillende dingen gehad. Van loverboy/girl tot gamen. Van mijn eigen verhaal van toen ik 12 was tot wat doe je op internet en hoe. Een stukje bewustwording, dat iedereen dingen kunnen overkomen, en waar kan je dan terecht en hoe maak je dit bespreekbaar. Vooral ook het op elkaar letten is erg belangrijk.
 
En zou je wel of geen pakketje wegbrengen voor iemand, en wat zijn de risico’s hiervan. Middels stellingen zijn we ook met elkaar het gesprek aangegaan.
Dit stuk voorlichting en preventie is eigenlijk op elke school een must. Juist omdat je zoveel uren op school bent kan je eerder zien of en wat er allemaal gebeurt als je weet waar je op kan letten. Het waren hele mooi gastlessen waar ook weer genoeg in gebeurde.
 
Mocht je benieuwd zijn geworden wat ik voor je school kan betekenen neem dan even een kijkje op deze pagina.

Laatste bijeenkomst met de jongeren van Join Us

/in
De laatste bijeenkomst met de jongeren is weer geweest. Wat zijn er stappen gemaakt. En hoe mooi en fijn is het om te zien dat dit echt werkt en aanzet geeft om (meer) initiatief te nemen door de jongere zelf.
 
De laatste bijeenkomst sluiten we af met een tip of top of wens die iedereen voor elkaar maakt. Wat ik zelf van de jongeren terug heb gekregen waren weer erg mooie woorden: Rust, openheid, humor, denken in oplossingen en mogelijkheden, bereikbaar en laagdrempelig, vanuit mijzelf ook delen, direct structuur in de bijeenkomst. Dat is wat dit werk voor Join Us zo mooi en waardevol maakt. Ook de tips en tops die de jongeren aan elkaar hebben geven waren weer waardevol. Waarvan ik de mooiste vond die een jongere aan een andere jongere gaf: Doe iets fout!
 
Een jongeren is bij een vereniging gegaan wat eerst veel te spannend was , maar met de motivatie van de groep toch gelukt is. Een ander jongere kan nu makkelijker in een kroeg een praatje aan gaan en durft zelfs nu op mensen af te stappen om zomaar iemand aan te spreken en heeft handvaten gekregen waar je het dan over kan hebben. 1 jongeren wil graag als ervaringsvrijwilliger verder. Mede door het netwerk in kaart brengen zijn er weer oude contacten opgepakt. Ook door het maken van doelen dat je weet waar je naar toe wil blijven verschillende jongeren doen. De euthanasie wens van een jongeren is naar de achtergrond gegaan. De verbinding en de groep en het initiatief nemen en met regelmaat met elkaar af te spreken heeft deze jongere het plezier van het leven ook weer laten inzien. Inzichten waar degene staat en nog naar toe wil heeft de positieve dingen weer naar boven gehaald. Het was een kleine groep maar mogelijk daardoor juist zo echt. In de 3de bijeenkomst zijn ze al met elkaar naar de film geweest. Al met al heb ik deze groep weer met tevredenheid af kunnen ronden!
 
Nu weer beginnen om een mooie nieuwe groep jongeren bij elkaar te gaan krijgen, ik heb er zin in!

Hart van Nederland – Late Editie

/in

Update: Voor het eerst in 23 jaar…

/in
Het UWV had voor de beslissing een maand uitstel gevraagd omdat de arts nog geen tijd had gehad.
 
Daar zijn we natuurlijk mee akkoord gegaan omdat juist dat gunstig zou kunnen zijn. Na weer even niets gehoord te hebben heeft de advocaat met het UWV contact op genomen of de uitspraak er al was. Het bleek dat die al 2 keer was verstuurd maar niemand heeft de uitspraak per post ontvangen. De advocaat vroeg dan ook of het alsnog gemaild kon worden maar dat bleek lastig. Uiteindelijk hebben we de beslissing gekregen. Veel van wat er is verteld is er niet in meegenomen. Het besluit is dan ook dat we alles moeten betalen.
 
Met de fouten die het UWV alleen al in dit tijdspad heeft gemaakt en eerder, hadden we gehoopt dat er iets van coulance zou zijn maar helaas. Het UWV maakt schijnbaar geen fouten. Doordat we de uitspraak niet hebben gekregen, hadden we nog precies 5 dagen om in beroep te gaan i.p.v. de gebruikelijke 6 weken. Dus ja weer in wachtstand maar wel ondertussen betalen.

Een kijkje in de week van…

/in
Ik wil jullie een kijkje geven in mijn afwisselende week. Door alle verschillende werkzaamheden is mijn werk niet saai!
Maandag begon met een gesprek bij MO Den Bosch met een sekswerker die ergens anders wilt werken en hulp bij haar advertentie nodig had. Daarna goodybags gemaakt voor de clubbezoeken die gaan komen en door naar de GGD voor het spreekuur over sekswerkers. Gemiddeld spreek ik hier wekelijks 2 sekswerkers die even voor de gezelligheid komen of een vraag hebben. Een aantal sluiten aan bij het koffie uurtje. ’s Avonds de jongeren van Stichting Join Us online en voorbereiden op het uitje.
Dinsdag begon ik in Tilburg bij de Duup dag. Het was een goede informatieve ochtend. Doorgereden naar de Zeebra dag van de GGD voor Zeeland Brabant waar ik met Ardy Bukkems een presentatie gaf over hoe de GGD samenwerkt met PMW (prostitutie maatschappelijk werk). ’s Avonds de laatste werving gedaan voor het koffie uurtje.
Woensdag begon ik met een transcriptie uitwerken en een telefonisch gesprek met een client die ik begeleid. Daarna in de auto naar Veenendaal om de tentoonstelling open je ogen te openen met mijn eigen verhaal, een voorlichting van Comensha en Stichting Moviera.
Donderdag begon de dag met mail en telefoontjes, die zijn er wat bij in geschoten de afgelopen week. Nog wat dingen voorbereiden en dan de boodschappen doen voor het koffie uurtje waar we gezellig eten met elkaar en een workshop massage hebben.
Vrijdag op tijd in de auto naar Overloon voor een clubbezoek met de GGD. Ik heb hier informatie gegeven i.c.m. de goodybag wat de dames erg op prijs stelden. Daarna 2 jongeren gebeld die stress ervaarden voor het uitje de volgende dag.
Zaterdag de jongeren gebeld, we gaan 2 uur bowlen en steengrillen en of ik nog ergens rekening mee moet houden. 2 jongeren die de organisatie op zich hebben genomen hebben het top geregeld en iedereen had het naar zijn zin!
Zondag weekend! Nou ja.. bijwerken, administratie en een nieuwe to-do lijst maken voor deze week. Maar wat een mooi werk heb ik toch!
Bij deze wil ik alle opdrachtgevers enorm bedanken die het vertrouwen hebben om mijn ervaring, kennis en kunde in te zetten!

Samen tot een oplossing

/in
Voordat je echt van start gaat met een groep jongeren van @stichtingjoinus vinden er online kennismakingsgesprekken plaats om wat meer te vertellen over de inhoud van de bijeenkomsten en om elkaar te leren kennen.
 
Daarin zijn een aantal dingen belangrijk om te weten om ook te kijken of dit met elkaar gaat lukken. Soms zit er een jongere bij met een lager niveau. Dat zou het voor de jongere lastig maken om alles mee te kunnen doen.We gaan dit gesprek aan en kijken welke mogelijkheden er zijn. Ik merkte dat ik 3 jongeren had met een lager niveau en zag dit dan ook als uitdaging. Tijdens de kennismaking riep een moeder achter een jongere dat dit te moeilijk zou zijn want “hij is niet zo snel..”. Ik ging hiermee aan de slag hoe we dit wel konden laten slagen, juist omdat hij dit zelf zo graag wilde.
 
Het brengt in de bijeenkomst ook weer mooie dingen mee om het met elkaar over te hebben moet ik zeggen. 1 jongere is erg actief in de groeps-app, de andere minder en dat houdt de jongere tegen om ook actief te zijn. Het gesprek aangegaan waarbij er weinig reactie komt, of het wel gelezen word en wat voor gevoel de actieve jongere hierbij heeft. Sindsdien zijn er meerdere jongeren veel actiever en wordt ik bijna gek van de groeps-app 😁
 
En natuurlijk ook wat remmen. Met de voetbalwedstrijden zijn de emoties in de app niet altijd handig, zeker als sommigen niets met voetbal hebben. Ook dit maak ik bespreekbaar. Het spontane van sommige jongeren is iets te zeggen zonder na te denken wat het met iemand anders zou kunnen doen. We hebben 1 op 1 en daarna in de groep besproken dat voor je iets in de groeps-app stuurt je er even bij stilstaat of dit voor de andere jongeren oké is.
 
Ik vind dit hele mooie leermomenten, de 3 jongeren die het wat lastiger vinden zetten alles aan de kant en zijn er nu altijd!
 
Daarnaast zit ik voor de bijeenkomst met de 3 jongeren om alvast de mogelijke opdrachten door te nemen voor de eerst volgende bijeenkomst, zodat iedereen in zijn/haar eigen tempo meekan. Je ziet ze dan ook stralen als ze gelijk klaar zijn net als de andere jongeren..
 
#opmaat #bespreken #samen #respect #jongeren

Voor het eerst in 23 jaar…

/in
Zoals ik jullie in een eerder bericht heb verteld over de hoorzitting die eraan zat te komen van het UWV zal ik ook vertellen hoe dat is gelopen.
Voor het eerst in 23 jaar had ik het idee dat er een echt mens aan de andere kant van de tafel zat. Iemand met begrip, emotie en toe kon geven dat er dingen fout waren gegaan. Ze nam zelfs tijd om mijn post te lezen waar ik allemaal tegen aan gelopen ben. Dit terwijl de hoorzitting puur voor de vordering was. Juist de manier waarop dingen worden gebracht, met 1 telefoontje en in 2 zinnen wordt aangegeven “dat er een terug vordering is van duizenden euro’s, je krijgt het nog per post en we wensen u een fijne dag”. Wat dat met je doet en in mijn geval stress wat gelijk op mijn spieren slaat dat slaat toch wel echt de plank mis in mijn ogen.
We hebben aangegeven dat het fijner zou zijn als we op gesprek waren gevraagd en er ook uitleg word gegeven. Er volgde een brief waarop dit alles was gebaseerd wat niet te snappen is hoe de berekening tot stand is gekomen, dus nog meer stress.
Het positieve is dat het door gaat naar een arts omdat dit ook wat met het psychische stuk doet waarvoor je ooit bent afgekeurd. Omdat er artsen te kort zijn duurt de uitspraak normaal een half jaar maar deze dame probeert toch in een maand een uitspraak te hebben.
Het nare is dat ik er toch lang last van heb en ook wel mee zit. Dit telefoontje kwam in september. Binnen 2 weken moest het hele bedrag worden betaald wat niet kon. Om een betalingsregeling gevraagd die ook per direct moest gaan lopen van een paarhonderd euro per maand wat best wat geld is, en nu weer afwachten waardoor het nog in mijn hoofd zit en ik er soms toch wel stress van heb, en inmiddels 9 maanden verder zijn.

Stress van het UWV

/in

Ooit was ik schilder van beroep. Tot ik op een dag vast liep in mijn hoofd en er volgde een crisis opname en jarenlange behandeling bij het Ggz.

Na de ziektewet volgde dan ook de afkeuring van het UWV. Dat was toen ook nodig want met stemmen, psychose, hallucinaties en angstaanvallen en plus 20 pillen kan niemand functioneren.

Schijnbaar had ik mij verzekert voor het WAO-gat en had nog een kleine extra uitkering erbij.

Na een aantal jaar ging ik toch weer vrijwilligerswerk doen om weer proberen mee te kunnen doen in de maatschappij. Weer de deur uit kunnen en mij nuttig voelen. Al snel merkte ik dat dat niet te doen was met zoveel medicatie en wilde afbouwen. Dat mocht helaas niet van de psychiater. Afgekeurd met een zware diagnose schizofrene en ptss en weet ik veel wat meer nog maar het voelde voor mij als afgeschreven en afgewezen. Ik was het ook niet eens met de diagnose en ja, dan maar zelf afbouwen want dit was geen leven.

En met al mijn wilskracht is dat uiteindelijk gelukt!

Op een gegeven moment deed ik zoveel vrijwilligers werk dat ik wel dacht dat ik ook weer betaald werk kon doen en zo mijn uitkering kon verdienen. Ik heb zelf re-integratie aangevraagd en na 5 minuten ging ik daar weg met levenslange afkeuring. Er werd niet gekeken hoeveel uur ik vrijwillig aan het werk was maar naar die eerste bladzijde waar mijn diagnose op stond. En schijnbaar kan je dan nog steeds niets en was het advies ook om rustig op de bank te blijven. Ook hier heb ik mij niet bij neergelegd en ben toch voor een baas gaan werken. Wat wel stak is dat de werkgever dan best een fors bedrag kreeg omdat ze iemand in dienst namen die afgekeurd was en ik werd alleen maar gekort omdat ik was gaan werken.

Na wat jaren verder wilde ik voor mijzelf beginnen. Dan kon ik mijn eigen tijd indelen en doen wat ik echt leuk en zinnig vond. Ook dat heb ik met het UWV besproken. Ik heb nooit om hulp of iets gevraagd om mijn eigen onderneming op te starten. Omdat er best veel op je afkomt dacht ik toch dat het slim was om een coach in handen te nemen.

Ik klom weer in de telefoon om dit aan het UWV te vragen en die wisten tot mijn verbazing niet of dit kon. Ik zat nog in de oude WAO en het was niet gebruikelijk dat iemand dan überhaupt nog wat wilde. Waarop ik zei: “dan heb je nu de eerste die nog zeker wel wat wil “. Later kwam er een antwoord dat het UWV mij niet op papier goedkeuring heeft gegeven om als Zzp-er van start te gaan dus dat dit niet mogelijk was. Na een hoop verweer van mijn kant dat ik hier zeker wel overleggen over heb gehad wat ik moest regelen etc zouden ze er weer op terug komen. En na ook een brief van de coach werd dit dan uiteindelijk goed bevonden. Hoe bizar is het dat je zo graag wil werken en niet afhankelijk wilt zijn van een uitkering wil laten zien dat je wel kan werken en zo wordt tegengewerkt.

Ondertussen ook gesprekken met het UWV gehad wanneer en hoeveel mijn uitkering naar beneden moest bij hoeveel winst etc. Daar heb ik mij dan ook aangehouden. Tot er in oktober een telefoontje kwam en de dame aan de lijn vertelde dat ik te veel had verdient en er een vordering van duizenden euro’s komt die ik in een maand moest betalen en de brief volgt nog. BOEM dan val je toch echt wel even om. Weer onderuit door de manier waarop.

Hierop ben ik in bezwaar gegaan en heb een advocaat in handen genomen. Wel moest ik  beginnen met maandelijks alvast €500 euro te betalen…Nu is woensdag 5 april de hoorzitting hierover en dat alles gaf weer stress. Waarom is het hele land bezig met eigen regie, samen doen, luisteren naar wat de ander wil behalve het UWV?

Ik snap mensen ook heel goed dat de uitkering hun financiële zekerheid is en dat ze mogelijk wel willen werken maar alle rompslomp die er dan bij komt kijken breekt je alsnog af, wat je niet moet willen.

Nu zullen er vast ook een hoop mensen zijn die blij zijn met het UWV maar nog het UWV nog een GGZ heeft het recht om je leven af te nemen of daarover te beslissen. Want als je maar geloofd wat er steeds gezegd wordt dat je niets kan, dat dit je leven is en dat moet je maar accepteren, afbouwen geen optie is dan is het heel lastig om nog in jezelf te blijven geloven. Wat ben ik blij dat ik die kracht toch steeds ergens vandaan heb kunnen halen om te bewijzen dat ik wel degelijk dingen kan!

 

#rechtbank #uwv #wao #werk #zzp

‘Ik hoopte dat de schoonmakers iets hoorden, maar helaas’

/in

Ze werkten gedwongen in de prostitutie, ook in hotels en vakantieparken. Bonnie (liever geen achternaam) en Danushika Friederichs werden uitgebuit door mensenhandelaren. ,,In mijn ogen hadden alleen de schoonmakers iets kunnen vermoeden.”

Door: Hein Eikenaar

Tilburg

Ze weet het nog goed. Danushika Friederichs (31) liep – ze was begin 20 – met een oudere man het hotel binnen. ,,Het was een klein hotel. Er stond een medewerkster achter de balie en eentje in de keuken, ze zagen ons. Ik had mijn werkkleding aan en die man was echt veel ouder.” ,,We gingen naar boven. Toen ik na afloop alleen beneden kwam keken de medewerkers elkaar alleen een beetje schaapachtig aan. Op dat moment stond ik open voor hulp, zat op een breekpunt. Hadden ze maar gevraagd: ‘heb je hulp nodig?’ Dan had ik er alles uitgegooid.” Altijd op de begane grond Voor haar was gedwongen werken in een hotel eenmalig, maar haar verhaal staat niet op zichzelf. Jaarlijks zijn er in Nederland naar schatting 3000 slachtoffers van seksuele uitbuiting, waaronder 1300 minderjarigen. Onder hen was ook ooit Bonnie, nu 43 jaar. Zij moest vaak werken vanuit hotels in Brabant en Gelderland. ,,Er werd altijd gevraagd naar een kamer op de begane grond, met een deur aan de buitenzijde. De klanten wisten waar ze moesten zijn, daar waar iemand buiten bij de deur stond. Niemand had in de gaten dat het af en aan liep. Alleen de schoonmakers hadden iets kunnen vermoeden. Die kwam je altijd tegen op weg naar de kamer en ik hoopte soms dat ze iets hoorden, maar helaas.” In die tijd ‘reisde’ ze van hotel naar hotel. Haar ronselaar pikte haar thuis op en bracht haar naar de adressen. Ook naar vakantieparken waar vaak meerdere vrouwen tegelijkertijd in een huisje moesten werken, zegt ze. ,,Het werd slim gespeeld. De parken waar een auto bij het huisje mocht staan, werden geboekt. De uitbuiter haalde de klanten op met zijn auto en reed naar het huisje toe. Dat viel niet op, niemand zag er zo iets van. Al denk ik dat de schoonmakers wel dingen hadden kunnen zien. Hoe vol de prullenbak was, de hoeveelheid afwas. Dat klopte niet, het kon nooit van twee mensen zijn geweest.”

Vaste klanten

Ontsnappen aan de situatie? ,,Je werd gewaarschuwd om niet te gaan gillen. Natuurlijk denk je wel eens: ik steek een briefje in mijn zak om aan iemand te geven. Maar de uitbuiters zijn nooit alleen en houden je steeds in de gaten.” Ze omschrijft ‘het wereldje’ als een netwerk met veel eigen vaste klanten. ,,Dat maakt het onzichtbaar.” Cijfers over seksuele uitbuiting in Tilburg zijn niet bekend. In samenwerking met het team mensenhandel van de politie voert de gemeente controles uit op illegale prostitutie. Zo wil ze misstanden aanpakken en de leefbaarheid in de wijken waarborgen. Tilburg kent een vooruitstrevend prostitutiebeleid, waarbij thuiswerken onder voorwaarden is toegestaan. Sekswerk in hotels is illegaal. Bij controles in 2021 bleek in elf hotels in Tilburg sprake van illegale prostitutie. Er waren opvallend veel vrouwen uit Roemenië en de Dominicaanse Republiek aan het werk, waarbij niet bekend is of het om uitbuiting ging. Maar het geeft volgens de gemeente wel aan dat hotels (onopgemerkt) worden gebruikt. Binnen de seksbranche ligt deze aanpak gevoelig omdat ook de sekswerkers die dit beroep vrijwillig en legaal uitoefenen hinder ondervinden van de controles. Zij pleiten er al langer voor dat ze gerichter worden uitgevoerd.

Ontsnapt

Bonnie en Danushika lukte het uiteindelijk om uit het wereldje van loverboys en gedwongen prostitutie te ontsnappen en hebben nu ieder een eigen bedrijf. Ze geven als ervaringsdeskundigen trainingen en lezingen. Wat had het hotelpersoneel in hun ogen kunnen doen, toen zij seksueel
werden uitgebuit? Heel goed opletten, stellen beide vrouwen. Op het afen aanrijden van auto’s, extra alert zijn op bezoek aan kamers waarbij gasten niet langs de receptie moeten en identiteitspapieren van gasten controleren. En dan nog, zegt Danushika: ,,Iemand moet wel openstaan voor hulp. Voor mij was dat destijds het geval. Misschien worden negen van de tien slachtoffers boos als je vraagt of ze hulp nodig hebben. Maar misschien stel je die vraag voor die ene vrouw precies op het juiste moment.”

Uitzending – Mensenhandel

/in