De strijd

Het lijkt erop dat de virussen in mij de strijd aan het verliezen zijn,
minder moe niet meer elke dag 4 uur rusten dus dat is erg fijn.

Toch gaat alles met horten en stoten en lijkt het nooit genoeg.

Ook nog een tennisarm erbij gekregen,
Dat zorgt dat ik niet kan golfen en geen uitlaatklep en ontspanning heb.

Ik dacht dat de winterdepressie dit jaar aan mij voor was gegaan,
Ook die kwam 2 weken geleden toch hard aan.

Met mijn wintermedicatie was ik al begonnen,
helaas heeft de winterdip toch weer gewonnen.

Nu ook maar weer dagelijks voor de day light lamp zodat ik niet te somber word,
lastige tijd voor mij die dagen zo kort.

Nu is ook nog even de griep om de hoek gekomen en niets doen is niet mijn ding,
Gelukkig heeft half Nederland de griep en ben ik hierin geen uitzondering.

Kijkend naar volgende week in de hoop dat er dingen beter gaan.
Ik krijg dan te horen hoe lang en hoeveel kuren ik krijg om de lyme en kattenkrapziekte tegen te gaan.

Erg spannend en daar heb ik mijn hoop op gestort,
Hopend dat ik qua energie weer een beetje de oude wordt.

Zo verstrijken de dagen positief afsluiten en door,
Mij slaan ze niet zomaar uit het veld meer hoor.

Genieten van kleine dingen die juist wel gaan,
Doen wat gaat en leuk is qua werk daar krijg ik energie van en blijf mede daardoor staan.

En ja bijna alles wat ik heb is behandelbaar,
Dus met rust en geduld komt ook dat voor elkaar.

Een keer huilen chago zijn dat mag best,
Dat zijn maar momenten en houd mij maar vast aan de rest.

Dat ga ik doen en ik ga door,
Gelukkig sta ik er niet alleen voor.

Nee, ik wist het niet.

Ik wist niet wat het leven mij allemaal zou gaan brengen,
Nu weet ik het wel.
Dat het allemaal makkelijk zou zijn was niet mijn verwachting,
Maar dat het soms echt zwaar zou zijn dat wist ik niet.
Ik wist niet dat ik mijn psychische aandoeningen en mijn ervaringen kon overwinnen,
Nu weet ik dat ik de kracht daarvoor heb.
Ik wist niet dat ik toch nog blij kon worden en een man zou vinden,
Dat heb en ben ik nu wel.
Ik dacht dat na de psychische klap het even rustig zou zijn,
Ik weet nu dat dat niet bij mij past.
Ook wist ik niet dat ik na 17 jaar toch weer in een crisis kon belanden,
Dat weet ik nu wel.
Ik weet nu ook dat ik duidelijk weet wat ik wel en niet wil,
Maar dat de uitvoering moeilijk blijft dat wist ik niet.
Ik heb nooit durven dromen dat ik een lieve familie en vrienden groep heb,
Dat heb ik nu echt.
Ook weet ik dat ik werk en mijn golf moet blijven doen, voor de uitdaging en om onder de mensen te blijven.
Ik weet nu ook dat ik de dag met een positief punt moet afsluiten, hoe lastig de dag ook was.
En dat doe ik nu.
De hond en katten heb ik nodig in mijn leven,
Ook dat heb ik nu.
Ik wist niet dat ik mij aan iemand echt kon binden, en open kon zijn over alles,
Maar ik doe dat nu.
Ik wist niet dat praten ook een vorm van herstel is,
Maar dat ervaar ik nu.
Dus wat wil ik eigenlijk nog zou je denken?
Misschien wat meer rust in mijn hoofd?

Ik weet het niet!

Door de bril van een ander..

Ik merk om mij heen wat het corona virus allemaal met mensen doet.
Zeker de “kwetsbare ouderen” die niet meer werken,
Die hebben de tijd om elk uur naar het nieuws te luisteren of te kijken en worden daardoor lichtelijk gek en/of bang gemaakt.
Zeggen al een week geleden alle afspraken en uitjes af, want stel dat je met corona besmet raakt.
En dan de “gezonde mensen” die nu aardig klagen want hun feestjes gaan niet meer door en uiteten kan ook al niet!
Shit ben ik ook nog verkouden, dus kan eigenlijk ook niet naar mijn vrienden,
Wat een ellende en dat voor zeker 3 weken!
3 weken dat is niet niets hoor al mijn sociale contacten op 0 wat erg dat is toch niet te doen?
Dan heb ik een gesprek met iemand met een handicap, en ja het onderwerp corona daar kan je dan niet aan ontkomen.
Ze zegt: waar al die “gezonde” mensen over klagen, daar kan ik al jaren na mijn ongeluk alleen maar van dromen.
Dat is puur luxe en dan vinden ze 3 weken lang?
Ja daar werd ook ik zelfs even stil van.
Voor de 1 een drama, terwijl de ander het zou willen maar nooit meer kan’,
Hier leren we wel wat van.
Alle goede initiatieven en verbindingen die nu gemaakt worden, als wie die nu ook eens na het corona virus voorzetten?
Zullen we er dan ook iets meer voor elkaar zijn en op elkaar letten?

Het lijkt wel een film

Ondanks de tweede nieuwe longontsteking voelde ik mij niet heel ziek,
Echt fit natuurlijk ook niet maar ik kon nog aardig wat.
Tot afgelopen zaterdag meer hoofdpijn veel overgeven dus ik moest wel plat.

De huisarts had gezegd dat ik na 3 of 4 dagen met deze kuur echt wel verschil moest merken,
Helaas was daar op dag 4 nog niets van te merken.

Als het minder ging moest ik bellen,
Maar ja het is weekend dus maar proberen uit te stellen.

Zondag kwamen er nog koude rillingen bij en kou en zweten en meer hoesten aan te pas,
Dus toch maar kijken wat het nummer van de huisartsenpost was.

Voorheen belde ik naar de huisartsenpost in Waalwijk wat blijkt Midden-Brabant geworden te zijn,
Dat was te merken want er waren 17 wachtende voor mij aan de lijn.

Toen ik dan eindelijk aan de beurt was moesten ze mijn bsn nummer,
Die vraag had ik niet eerder gehad.

Na mijn verhaal wilde ze toch overleggen omdat ik in de risico groep val,
En ja ik word terug gebeld maar dat verwachtte ik al wel.

Zolang ik niet nog meer benauwd werd konden ze niets beginnen,
Morgen even je huisarts bellen was het advies.

Ik weet hoe serieus alles genomen word omtrent het corona en dat is ook goed en nodig,
Nu ik er zelf midden in zit en ervaar voelen de maatregelen anders en wat zwaar.

Corona is erg maar ook mensen met andere ernstige klachten zoals ik worden alleen beoordeelt op corona en niet je andere klachten, al is het geen corona of ja misschien ook wel.

Als je niet in 1 van de landen bent geweest of met iemand direct contact hebt gehad die positief is getest sta je voor een test buitenspel.

Dus om 0800 belde ik gelijk de huisarts met mijn goed voorbereidde vragen, want geluisterd zou er worden vond ik.

Ik droop weer af met we gaan overleggen en bellen je terug,
Mijn haren stonden onderhand overeind op mijn rug.

Inmiddels wist ik dat het telefoontje vast niet binnen een half uur zou komen,
Ik kon dus niet op rust en luisteren naar mijn lichaam en weg dromen.

Na ruim 3 uur werd ik gebeld,
ik mocht om half 4 komen werd mij verteld.

Er werden duidelijke instructies geven ik moest op het parkeerterrein in de auto blijven zitten en wachten op telefoon.
Zat ik nu in een film of is het maar een droom?

De huisarts zou me in een beschermend pak op het parkeerterrein op komen halen, voor alle veiligheid.

De uren die volgde kreeg ik beelden van een dokter in een soort van maanmannetjes pak die mij op 2 meter afstand naar een speciale kamer zou begeleiden.

Ook de vraag in mijzelf waarom beeldbellen niet word in gezet, wat makkelijker is,
Maar ik moet maar doen wat me word gevraagd.
Het wachten in de auto duurde lang, maar toen ging mijn telefoon.

Ik mocht eindelijk uitstappen jippie…. en kreeg instructies hoe ik moest lopen, en ik mocht vooral niets aanraken.

Verbazingwekkend met mijn navigatie van een pinguïn verdwaalde ik niet in het gebouw,
En vond het kamertje al gauw.

De huisarts had een geel pak, een mondkapje op en handschoenen aan.

Zelfs de stoel naar achteren schuiven mocht ik niet doen.

Er werd een bloedtest afgenomen die door de assistent opgehaald werd om gelijk te testen,
Door middel van kloppen liet de assistent weten dat ze er was, de dokter naar buiten gaf het bloed en zo werd het buisje afgegeven.

Wat een gedoe het leek wel een film.

Maar ik boek wel vooruitgang, vorige week mocht ik de apotheek zelf niet in,
Dat mocht nu wel mits er verder niemand was, dus ik mocht zelf daar had ik lol in.

Toch raar aan de ene kant moet iemand een heel pak aan,
En aan de andere kant geeft iemand mij medicijnen en legt ze niet eens op de toonbank maar in mijn hand,
Daar kan ik dan weer niet bij met mijn nuchtere verstand.

Al met al zijn de voorzorgmaatregelingen omtrent corona goed toegepast maar toch bizar om het allemaal live mee te beleven zo,
Maar wel weer een ervaring rijker.

Deal je mee of niet?

Als je aan anderen zou vragen omschrijf Bonnie maar,
Dan krijg je te horen sociaal, gezellig en staat altijd voor je klaar.

Wat zou ik nog meer wensen zou je je afvragen,
Dit is alleen maar de buitenkant van Bonnie want er waren heel veel donkere dagen.

Ik ben geadopteerd toen ik 3 maanden werd,
Ik ben op het vliegveld in Mauritius op het vliegtuig naar Amsterdam gezet.

Dan gaan de jaren voorbij in een fijn gezin,
Je word volwassen gaat uit huis en doet je ding.

Tot het op je 20ste op een avond niet meer ging,
Angst, stemmen, hallucinaties en dingen die je niet zou willen dromen,
Ja dat is mij overkomen.

Jaren als zombie met ruim 20 pillen door het leven,
Toch heeft het mij uiteindelijk nieuwe inzichten en mogelijkheden gegeven.

Leren omgaan met je kwetsbaarheden,
In gesprek gaan met andere over je verleden.

Vechten, vechten tegen je behandelingen nee durven zeggen, niet luisteren en dingen toch gedaan,
Dat is onder andere de reden dat ik ben blijven staan.

En ja, vaak heb ik genoeg aan mijzelf om te zorgen dat ik blijf staan,
Ondertussen ook tijd maken om met je vrienden en familie om te gaan.

Er zijn altijd onverwachte dingen die er nog eens bijkomen van je omgeving,
Een zieke een sterfgeval, ja zo gaat het leven.

Rust, ritme en regelmaat is wat ik nodig heb om te functioneren,
Dat zijn wel de 3 lastigste om mee te balanceren

Helaas kan je nu niet alles plannen wat er gebeurt op een dag,
Wel probeer ik elke dag af te sluiten met een lach.

Nu durf ik terug te kijken, open te zijn en dingen uit te spreken,
Huilen mag tegenwoordig ook.

Mijn masker hoeft niet meer op ik ben nu eenmaal wie ik ben en daar deal je mee of niet,
Ik pas mij niet meer aan aan hoe een ander mij graag ziet.

Werken aan mijzelf, vechten, vallen opstaan en weer doorgaan,
De volgende dag er weer met frisse moed tegenaan.

Blij, door mijn minder leuke ervaringen, heb vele lessen mogen leren,
Ik kan zeggen dat ik weet wie ik ben en zou het niet meer om willen keren.